Τετάρτη, 09 Μαΐου 2018 10:21

Ι.Ε.Κ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ

Η πρόταση αφορά στην επανάχρηση και ειδικότερα στην ενεργοποίηση ενός πρώην σχολείου το οποίο εντάσσεται σε μία ζώνη του αστικού ιστού της Λάρισας με ιδιαίτερη πολιτιστική σημασία, που περιλαμβάνει θέατρο και σχολικά συγκροτήματα. Το υπάρχον κτίριο αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα αρχιτεκτονικής παραγωγής δημοσίων κτιρίων ρυθμιστικών θεσμών (σχολεία, νοσοκομεία, φυλακές) του 20ου αιώνα ακολουθώντας τη μορφολογία μιας συμπαγούς και εσωστρεφούς δομής η οποία οργανώνεται και κορυφώνεται γύρω από μια εσωτερική, περίκλειστη αυλή.
Αποφεύγοντας την πρακτική μιας λογικής «tabula rasa» ή της αποδόμησης, επιχειρείται η προσέγγιση του κτιρίου στη λογική του παλίμψηστου, διατηρώντας και αναδεικνύοντας τα υπάρχοντα στοιχεία του στο σύνολό τους. Κύριο στόχο προς επίτευξη αποτελεί η έννοια της «εξωστρέφειας», με εργαλεία πραγμάτωσής της δυο βασικές χειρονομίες: (α) τη διαχείριση των ορίων του κτιρίου προς το δρόμο και την πόλη και (β) την ενεργοποίηση του εσωτερικού αιθρίου.

Μια «έκρηξη» προς τα εντός:
Το αίθριο, παρόλο που βρίσκεται στην καρδιά του κτιρίου, ενοποιείται με το δημόσιο χώρο, τόσο οπτικά όσο και κυριολεκτικά. Η είσοδος του κτιρίου καθώς και οι χώροι υποδοχής και αναμονής χωροθετούνται στη νοητή προέκταση του αιθρίου και σχεδιάζονται ως συνέχειά του, καταρρίπτοντας τον μέχρι πρότινος «hortus conclusus» χαρακτήρα και επιτρέποντας την κίνηση από και προς αυτό. Το εξωτερικό όριο διαρρηγνύεται και μέσω της διάνοιξης παραθύρων περιμετρικά του ισογείου έτσι ώστε οι εκπαιδευτικοί χώροι να έχουν οπτική επαφή με το δημόσιο χώρο.

Μια «έκρηξη» προς τα εκτός:
Η προσθήκη κατακόρυφων αρχιτεκτονικών στοιχείων στις όψεις εντάσσει ομαλά το κτίριο στην υπάρχουσα αστική ρυθμολογία. Ταυτόχρονα, προκαλεί τη γεωμετρική οικειοποίηση του χώρου τόσο από τους χρήστες και του κτιρίου όσο και από τους εξωτερικούς παρατηρητές, δίνοντας έμφαση στις έννοιες της στάσης και της κίνησης και ενθαρρύνοντας το διάλογο με την πόλη.
Συνοψίζοντας, με την αναδιάρθρωση των εσωτερικών χώρων και τη διαμόρφωση των όψεων του υπάρχοντος κτιρίου διαμορφώνεται ένα σύγχρονο εκπαιδευτήριο, προτείνοντας έναν τρόπο επανανάγνωσης του παρόντος μέσω του παρελθόντος.
Published in PROJECTS
Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018 15:46

ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΤΟΝ ΠΑΡΝΑΣΣΟ

Στους πρόποδες του Παρνασσού, μια πατρική κατοικία αναβιώνει ιστορίες δεκαετιών. Πετρόχτιστη, σκοτεινή και καθόλα μυστηριώδης επαναφέρει βιώματα και μνήμες. Το παρόν χτίσμα, έφερε για χρόνια την ιδιότητα του Κρατικού Μονοπωλίου, με τη μορφή που υπήρχε στην Ελλάδα τέσσερις δεκαετίες πριν. Δεκάδες έμποροι έφταναν καθημερινά εκεί για να προμηθευτούν οινόπνευμα, σπίρτα, πετρέλαιο, τραπουλόχαρτα, αλάτι.
Σήμερα, έπειτα από σαράντα χρόνια, το οίκημα αλλάζει χρήση, παίρνοντας τη μορφή μιας κατοικίας – μουσείου το οποίο καλείται να καλύψει ταυτόχρονα ανάγκες διημέρευσης, αλλά και έκθεσης συλλεκτικών αντικειμένων. Με τον τρόπο αυτόν, το «Μονοπώλιο» αναβιώνεται ως τόπος θύμησης. Διάστικτος από ιδιότητες, στοιχειωμένος από συνειρμούς, ασυνείδητα πάντοτε ενεργός. Εγγεγραμμένος σε ανθρώπινες αναμνήσεις, γίνεται ξανά κατώφλι εμπειριών.
Ο χώρος αποκτά κλίμακα, σημασίες και ετερογένεια μέσα από τη θυμική και τη συναισθηματική μέριμνα του νέου χρήστη. Ο ίδιος αναφέρεται σε μια πράξη εμπειρική, σε ένα συνεχές παιχνίδι νοηματοδοτήσεων. Τα πάντα αντανακλούν μια ανθρώπινη εικόνα. Όλα μιλούν σε εκείνον, για εκείνον. Το τοπίο του είναι ζωντανό. Η εν λόγω αρχιτεκτονική μεταφορά υλοποιείται μέσω ενός κεντρικού συνθετικού στοιχείου, αυτού της ξύλινης προθήκης. Εκείνη φέρει τα κειμήλια του μονοπωλίου, μα και δεκάδες άλλα μοναδικά έργα τέχνης. Η ξύλινη αυτοφερόμενη κατασκευή, τοποθετείται πάνω σε μια σύγχρονη στέρεη βάση. Η φόρμα του συμπαγούς βάθρου μεταβάλλεται στις τρεις διαστάσεις καθόλο το μήκος της κατοικίας. Τα δύο στοιχεία λειτουργούν ως ένα σύστημα ετεροχρονικών αναφορών, απευθυνόμενα τόσο στην ιστορία του κτίσματος, όσο και στον τρόπο με τον οποίο ο νέος του χρήστης καλείται να οικειοποιηθεί τον χώρο. Το βλέμμα κατευθύνεται από τα αντικείμενα και το μυστηριακό φως. Η αφή ψηλαφίζει την ύλη. Το δέρμα διαβάζει το βάρος, την πυκνότητα, τη θερμοκρασία. Η οπτική και απτική αίσθηση καθορίζουν την ένταση της εμπειρίας. Χάρη σε αυτές γίνεται αντιληπτή η σύσταση και η αδρότητα των στοιχείων του χώρου. Τα φυσικά υλικά προδίδουν την ηλικία, εξιστορούν μια καταγωγή καθώς και τον τρόπο με τον οποίο σμιλεύθηκαν. Οι πατίνες της φθοράς σκιαγραφούν το πέρασμα ετών. Τα χρώματα, οι υφές, πλάθουν μια ετεροτοπία ιδιαίτερη, δίνοντας αφορμές για μια ξεχωριστή μορφή κατοίκησης, με όρους μνήμης και αναπόλησης. Με γνώμονα τη σωματική, οπτική και νοητική κίνηση στα επί μέρους τμήματα του κτίσματος, ο σχεδιασμός στοχεύει σε μια συνολική βιωματική εμπειρία, άμεσα συσχετισμένη με τον χρόνο και την ανάμνηση.
Published in PROJECTS
Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018 17:16

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ PAVILLION

Το κτίριο του καταστήματος αποτελεί τμήμα του συγκροτήματος του ξενοδοχείου Μαργαρίτα, στο Λαγανά Ζακύνθου. Aποτελείται από τον κύριο χώρο του καταστήματος και ένα χώρο προσωπικού συνοδευόμενο από λουτρό, καταλαμβάνοντας συνολική επιφάνεια 50τ.μ.
Η πρόσβαση στο εσωτερικό του καταστήματος γίνεται από τρεις εισόδους, καθιστώντας το σημείο προσπελάσιμο από διαφορετικά σημεία του υπαίθριου χώρου του ξενοδοχείου και του πεζοδρομίου.
Γυάλινα πετάσματα καταλαμβάνουν την νοτιοανατολική πλευρά του κτιρίου, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να ανασύρονται εσωτερικά της τοιχοποίας και να προσδίδουν στον εσωτερικό χώρο του καταστήματος την αίσθηση υπαίθριου στεγασμένου χώρου.
Η βασική ιδέα διαμόρφωσης του χώρου, καθορίζεται από έννοιες όπως το περιβάλλον, το τοπίο, το φυσικό. Η τοπιακή ποιότητα που συναντάμε στο περιβάλλοντα χώρο του ξενοδοχείου, καθορίζεται από τους μεγάλους φοίνικες και μας ωθεί να σκεφτούμε την δυνατότητα προσθήκης όχι με όρους αποκλειστικά κτηριακούς. Ο ουσιαστικότερος και συνολικότερος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να σκεφθούμε το αντικείμενο της προσθήκης είναι αυτός του τοπιακού σχεδιασμού.
Το φυσικό τοπίο, καθορίζει το κτήριο αποτελώντας μορφική αναφορά. Το κτήριο επιλέγει να μορφοποιηθεί στο σύνολο του, όχι ως πρισματική φόρμα, αλλά ως περίγραμμα ελεύθερων σχημάτων, που διαδρούν με το περιβάλλον. Έτσι οι κεκλιμένες επιφάνειες των όψεων, αφενός συγκροτούν ένα παλλόμενο κέλυφος, αφετέρου όμως, διαμορφώνουν μια αμφιθεατρική διάταξη που καλεί τον επισκέπτη να την εξερευνήσει.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η διαμόρφωση περιμετρικά του κτιρίου, η οποία εμφανίζεται σα να αποτελεί τμήμα ή συνέχεια της οροφής του κτιρίου. Ένα υπαίθριο καθιστικό οδηγεί στην οροφή του κτιρίου, τμήμα της οποίας τοπιοτεχνείται για τη δημιουργία ευνοϊκού μικροκλίματος για τους χρήστες.
Published in PROJECTS
Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018 16:33

ART INSTALLATION ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Η διαµόρφωση του αιθρίου αποτελείται από 105 ασηµένια συρµατόσχοινα, τα οποία καταλαµβάνουν το χώρο του αιθρίου ως δέσµη που καθορίζει την είσοδο του κτιρίου. Το υλικό του συρµατόσχοινου αντανακλά το φυσικό φως λούζοντας µε ένα χρυσαφί χρώµα το αίθριο και τους χώρους γύρω του. Εκτός του φυσικού φωτισµού που διαχέεται µέσα από το πλέγµα των σχοινιών, επιπλέον φωτισµός τοποθετείται σε όλο το ύψος του αιθρίου, δηµιουργώντας ένα πλούσιο οπτικό σύνολο, ορατό από όλους τους ορόφους. Στο δάπεδο του αιθρίου προτείνουµε την τοποθέτηση ενός κεκλιµένου επιπέδου επενδεδυµένου µε καθρέφτη που αφενός καθιστά ορατό το σύνολο της κατασκευής και αφετέρου εντείνει τη δυναµική της διαµόρφωσης. Η διαµόρφωση αναπτύσσεται σε όλο το ύψος του αιθρίου, δηµιουργώντας διαφορετικές κι εναλλασσόµενες κάθε φορά οπτικές προς το αίθριο. Ο καθρέφτης στο δάπεδο του αιθρίου εµπλουτίζει µε αντανακλάσεις την εµπειρία του χώρου δηµιουργώντας την αίσθηση µεγαλύτερου κενού.
Published in PROJECTS
Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016 17:17

ΘΕΣΣΑΛΙΚΟ Ι.Ε.Κ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ

Η πρόταση διαμορφώνεται γύρω από τρεις βασικές έννοιες: πτύχωση, κίνηση, όριο. Αρχικά το κτίριο νοείται ως ένα συνεχές μόρφωμα ικανό να συμπεριλάβει τις διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες στη σύγχρονη εποχή των εφήμερων γεγονότων. Βασικό εργαλείο αυτής της μορφικής μεταφοράς αποτελεί η πτύχωση. Πρόκειται για ένα ενοποιητικό εργαλείο το οποίο υλοποιείται τόσο από οριζόντιες πλάκες, όσο και από κατακόρυφες επιφάνειες. Έπειτα το έντονα γραμμικό κέλυφος, κατά μήκος της οδού Παλαιολόγου, τονίζει τη διαρκή κίνηση γεγονός που εντείνεται από την επιμήκη γεωμετρία του οικοπέδου. Έτσι οι χωρικές σχέσεις που κατασκευάζονται μπορούν να περιγραφούν ως η δομή που περιορίζει και διαμορφώνει μια απειρία πιθανών κινήσεων. Τέλος το κτίριο διαμορφώνεται ως δομημένο όριο του αστικού ιστού με το σιδηροδρομικό δίκτυο. Το ενδιαφέρον είναι ότι σε αυτό το τόσο «τεχνικό» όριο, βρίσκουμε ένα πολύ ιδιαίτερο φυτικό σχηματισμό υψηλών πεύκων που διαμορφώνουν τελικά ένα «φυσικό» όριο. Ένα όριο το οποίο δεν αποτελεί τέλος αλλά τη μετάβαση από το υλικό στο φυσικό και συμμετέχει ενεργά στη σύνθεση.
Published in PROJECTS
Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014 16:46

ΜΟΥΣΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΓΩ ΣΤΟ ΒΟΛΟ

Πρόκειται για ένα μουσείο που καλείται να στεγάσει το ανακατασκευασμένο ομοίωμα του μυθικού πλοίου και να παρουσιάσει το ταξίδι του, με πλήρωμα τους Αργοναύτες. Το κτίριο μπορεί να περιληφθεί σε ένα παγκόσμιο δίκτυο εμπειρίας που χαρακτηρίζεται από την ρευστότητα, την διακύμανση και την μεταβλητότητα, από χαρακτηριστικά δηλαδή που υποστηρίζουν οι ιδιότητες της ψηφιακής τεχνολογίας και συμβολίζουν την υπέρβαση των ορίων. Ο μύθος διαδραματίζεται στη λεκάνη της Μεσογείου, ανάμεσα στις τρεις Ηπείρους: την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική. Οι τρεις δακτύλιοι που συμβολίζουν τις διαφορετικές Ηπείρους μεταφέρονται χωρικά στη νέα κατασκευή του Μουσείου, με κοινό σημείο αναφοράς την Αργώ. Η δομή του καραβιού και οι συμβολισμοί του αποτελούν αφετηρία των χωρικών μεταφορών. Το σχήμα του πανιού αποτελεί γενεσιουργό γεωμετρία για τη χωρική υλοποίηση των δακτυλίων. Οι τρεις λευκοί δακτύλιοι αλληλεπιδρούν μεταξύ τους διαμορφώνοντας πλήρη και κενά και ορίζοντας τελικά το περίγραμμα. Η ναυσιπλοΐα της εποχής ήταν άμεσα εξαρτημένη, από τη διεύθυνση και την ένταση των ρευμάτων που επικρατούσαν στη θάλασσα. Έτσι ορίζονταν πορείες ταξιδιού. Το ίχνος της διαδρομής προκύπτει από το συσχετισμό διαδοχικών ρευμάτων και από την περιέλιξη ανάμεσα στη στεριά. Το σκαρί ορίζει τη διατομή η οποία καθώς αναπτύσσεται πάνω στη συνεχή γραμμή των ρευμάτων, δημιουργεί τις επιμέρους βασικές ενότητες του μουσείου. Ο επισκέπτης κινείται μέσα στο μουσείο ακολουθώντας την ξύλινη κατασκευή, σαν τον σύγχρονο Αργοναύτη στο κατάστρωμα της Αργούς. 
Με αφετηρία λοιπόν την περιοχή της εισόδου, δημιουργείται μια συνεχής πορεία ραμπών, που ξεκινάει από την περιοχή των πληροφοριών στο κεντρικό foyer και αφού περιελιχθεί ανάμεσα από όλες τις επιμέρους εκθεσιακές ενότητες, επανέρχεται σε αυτή. Η κάθοδος προς τον χώρο της Αργούς αποτελεί μια διαρκώς μεταβαλλόμενη εμπειρία, τόσο με τις επιμέρους θεματικές ενότητες, όσο και με την ίδια την Αργώ. Ο επισκέπτης, σαν σύγχρονος Αργοναύτης, κινείται σε ένα υψηλότερο επίπεδο σε σχέση με την Αργώ όπου το σκούρο ξύλινο δάπεδο, τον μεταφέρει στο κατάστρωμα του μυθικού πλοίου. Συνεχίζει την πορεία προς την αίθουσα που περιγράφονται οι ναυπηγικές μέθοδοι της εποχής, αφού έχει δοκιμάσει να κωπηλατήσει στην κατασκευή με τα κουπιά. Φτάσαμε πλέον στο επίπεδο της Αργούς. Εκεί βρίσκεται ο διαδραστικός πίνακας επεξήγησης των αστερισμών βάσει των οποίων προσανατολίζονταν οι Αργοναύτες. Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα, φωτίζοντας τους αστερισμούς, να τους εντοπίζει στην οροφή και να προσανατολίζεται. Στο κατώτερο επίπεδο του μουσείου κινούμαστε συνεπίπεδα με την αβαθή επιφάνεια νερού που προσομοιάζει την απέραντη θάλασσα στην οποία ταξίδευε η Αργώ. Σημαντικό στοιχείο του χώρου αποτελεί το ειδικό υάλινο πέτασμα που συμβολίζει την υπέρβαση του ορίου που πέτυχαν οι Αργοναύτες, περνώντας συμβολικά τις Συμπληγάδες Πέτρες και αντικρύζοντας για πρώτη φορά το άπειρο του ωκεανού.
Published in PROJECTS
Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014 16:20

ΜΝΗΜΕΙΑΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΣΤΟ ΜΑΡΙ

Ζητούμενο της πρότασης είναι η απονομή φόρου τιμής στους δεκατρείς νεκρούς της έκρηξης στη Ναυτική Βάση. H ανάγκη σύνδεσης της εισόδου του στρατοπέδου με την περιοχή της καταστροφής αποτελεί πρωταρχικό αντικείμενο σχεδιασμού. Στη συνέχεια η γραμμική σύνδεση εμπλουτίζεται από τα χαρακτηριστικά του τοπίου, τα ίχνη της μνήμης και μεταβάλλεται. Η περιοχή των δεκατριών αφιερωμάτων επιδρά επάνω στον γραμμικό άξονα και τον μεταβάλλει. Η υδατοδεξαμενή που επιβίωσε της καταστροφής και η τοπιογραφία της περιοχής καθορίζουν τις επιμέρους μεταβολές. Η χρονική ασυνέχεια που προκλήθηκε από την καταστροφική έκρηξη, αποτυπώνεται στο τοπίο ως μία ρηγμάτωση του εδάφους. Τα όρια του ρήγματος διασπώνται και ολισθαίνουν μεταξύ τους δημιουργώντας ασυνέχειες που καθορίζονται από τα σημεία ενδιαφέροντος του τοπίου. Η πρόταση μας εκλαμβάνει τον χώρο καταστροφής ως μνημείο προσπαθώντας να εμπλουτίσει την εμπειρία του επισκέπτη με αισθήσεις που οξύνουν τα συναισθήματα. Μια κλιμακούμενη πορεία δράματος η οποία καταλήγει στο χώρο της θυσίας μέσω του τραυματισμένου τοπίου. Το νερό εντάχθηκε στην πρόταση μας σαν βασική αναφορά στους ανθρώπους που έδωσαν την ζωή τους εκεί. Οι δεκατρείς σωλήνες έχουν σαφή συμβολισμό τον αριθμό των ανθρώπων αυτών αλλά και την προσπάθεια τους να αποτρέψουν την έκρηξη. Η κλίση των σωλήνων αναδεικνύει την υπεράνθρωπη αυτή προσπάθεια.
Ο επισκέπτης μπορεί μέσω της διαδρομής να κινηθεί ανάμεσα στους σωλήνες. Έτσι νοιώθει ότι βρίσκεται ανάμεσα στους ήρωες συμμετέχοντας με αυτόν τον τρόπο στη θυσία τους. Για πρώτη φορά η κατασκευή που προτείνουμε στεγάζεται προκειμένου να μας μεταφέρει σε έναν άλλο πιο σκοτεινό κόσμο. Μια καθοδική πορεία μας μεταφέρει από το φως στο σκοτάδι. Στο τέλος της πορείας και αφού έχουμε ανασηκωθεί από το έδαφος μας αποκαλύπτεται ο κρατήρας, το σημείο της καταστροφής. Έχοντας πανοραμική θέα προς την περιοχή, το βλέμμα από τον κρατήρα ταξιδεύει προς το απέραντο της θάλασσας μέχρι τον ορίζοντα, γεμίζοντας αισιοδοξία ότι οι άνθρωποι έχοντας διδαχθεί από τα λάθη τους δεν θα επιτρέψουν να ξαναγίνει μια τέτοια καταστροφή.
Published in PROJECTS
Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014 15:58

ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΓΕΡΜΑΝΙΝΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΦΟ

Ως βασικό αίτημα της πρότασης, τίθεται η διαχείριση της σχέσης ανάμεσα στο παλαιό υπάρχον κέλυφος και στις προτεινόμενες νέες κατασκευές, πρώτα σε επίπεδο χρήσεων και μετά σε επίπεδο μορφολογικό. Το ιστορικό αγρόκτημα της Γερμανίνας αποτελεί σημαντικό μνημείο παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.
Τα νέα κτίρια τοποθετούνται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να μην επηρεάζουν τα υπάρχοντα κελύφη, να μην αλλοιώνουν την φυσιογνωμία της περιοχής και να συνδέονται οπτικά με τα πέτρινα κτήρια προκειμένου να αποτελέσουν ένα ενιαίο σύνολο. Έτσι προτείνουμε την ομαδοποίηση των υπαρχόντων κατασκευών σε τρεις ομάδες. Με κέντρο την πλατεία περιστρέφουμε αυτές τις νέες κτηριακές μάζες κατά 180° και παρατηρούμε ότι η νέα τους θέση συμπληρώνει τις υπάρχουσες κατασκευές και ενδυναμώνει την κεντρική πλατεία. Η σχέση ένταξης περιγράφεται ως σχέση σαφούς χωρικής διαφοροποίησης ανάμεσα στο νέο και το παλιό. Η βασικότερη όμως διαφοροποίηση μεταξύ του νέου και του παλιού αναφέρεται στην «απόσταση» του αρχιτεκτονικού ύφους των δυο κατασκευών. Η νέα κατασκευή εμφανίζεται ως ενιαίο μόρφωμα – αντικείμενο, το οποίο προκύπτει από την ανάλυση των τοπιακών σχηματισμών. Προκειμένου να μετατρέψει τον κτηριακό όγκο σε τοπιακή διαμόρφωση, η πρόταση χρησιμοποιεί ένα στοιχείο «ενδιάμεσο» που μπορεί να αναφέρεται τόσο στο γήινο ανάγλυφο όσο και στην κτιριακή δομή. Πρόκειται για το στοιχείο της «πτύχωσης», που υλοποιεί τις καλύψεις των κτιρίων κατ΄αντιστοιχίαν προς τις μορφές του φυσικού αναγλύφου. Οι πλευρές αυτού του πλαισίου είναι στο μεγαλύτερο τμήμα τους διαπερατές, έτσι ώστε ο εσωτερικός και ο εξωτερικός χώρος, να χαρακτηρίζονται από απρόσκοπτη συνέχεια. Έτσι η «τοπιακή διαμόρφωση», η «πτύχωση», το «πλαίσιο», συμπληρώνονται από τους όρους της «συνέχειας» ή της «ροής», όρους σημαντικούς για την εξασφάλιση της λειτουργικής ακολουθίας ανάμεσα στα επιμέρους τμήματα της σύνθεσης. Σημαντική διαφοροποίηση επίσης, αποτελεί η διαφάνεια της νέας κατασκευής, σε αντιπαράθεση προς την αδιαφάνεια του υπάρχοντος κελύφους. Αξίζει να σημειώσουμε επίσης, πως ο συγκεκριμένος τρόπος ένταξης μετατρέπει την παρέμβαση σε ένα διπλό έκθεμα. Τα υπάρχοντα κελύφη διατηρούν τη χωρική και εκφραστική τους αυτοτέλεια, αποτελώντας αυτά τα ίδια ένα έκθεμα του ιστορικού παρελθόντος του χώρου. Ταυτόχρονα, η νέα κατασκευή αποβαίνει έκθεμα μιας δυναμικής νέας πραγματικότητας, κατά την οποία οι νέοι όροι ζωής, εμφανίζονται σύμφωνοι προς τους νέους όρους του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού.
Published in PROJECTS
Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013 15:02

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΣΤΗ ΛΑΡΝΑΚΑ

To κτίριο προκύπτει από τη χωρική μεταφορά ενός μουσικού οργάνου, του πιάνου. Το κέλυφος του κτιρίου προκύπτει από επάλληλες κατακόρυφες επιφάνειες που αντλούν τη μορφική τους αναφορά από τα πλήκτρα του πιάνου. Μικρές επιφάνειες κάθετες στις προηγούμενες, εν είδει διέσεων, διαμορφώνουν την τελική επιφάνεια. Ως περίβλεπτο αντικείμενο, τοποθετείται σε μια βάση η οποία γίνεται αντιληπτή ως συνέχεια του τοπίου. Πρόκειται για την ανασήκωση των μικρών υψομετρικών και των διαμορφώσεων του χώρου και την διαμόρφωση μιας κυμαινόμενης καμπύλης επιφάνειας που περιλαμβάνει τις περιμετρικές κινήσεις που απαιτούνται από το λειτουργικό διάγραμμα του κτιρίου. Κάτω από την εμπλοκή των τοπιακών αυτών συστροφών, κάτω από τις συνθετικές “αγκύλες” των ορίων, διαφαίνεται εν μέρει και εν μέρει αποκρύπτεται η γραμμική ακολουθία των χώρων παράστασης.
Published in PROJECTS
Τετάρτη, 07 Δεκεμβρίου 2011 10:25

ΕΛΛΗΝΟΓΑΛΛΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Βασική πρόθεση της μελέτης είναι να επεξεργαστεί το αντικείμενό της ως «διαμόρφωση τοπίου». Προκειμένου να μετατρέψει τον κτιριακό όγκο σε τοπιακή διαμόρφωση, η πρόταση χρησιμοποιεί ένα στοιχείο «ενδιάμεσο», που μπορεί να αναφέρεται, τόσο στο γήινο ανάγλυφο, όσο και στην κτιριακή δομή. Πρόκειται για το στοιχείο της «πτύχωσης», ικανό να υλοποιήσει τις καλύψεις των κτιρίων, κατ΄αντιστοιχία προς τις μορφές του φυσικού ανάγλυφου και σε συνέχεια με αυτές. Την ποιότητα των κατασκευασμένων πτυχωτών μορφών μπορούμε να τη συλλάβουμε  σχηματοποιώντας τις καμπυλώσεις του εδάφους και συγκρίνοντάς τις με τα περιγράμματα των νεφώσεων. Μπορούμε στη συνέχεια να τη συμπληρώσουμε, εμπλουτίζοντάς την με τους πράσινους θυσάνους των φυτεύσεων. Το συγκρότημα κτιρίων που προτείνεται, διαμορφώνεται ως δομημένο όριο του συγκροτήματος με το φυσικό. Ένα όριο το οποίο δεν αποτελεί τέλος, αλλά την μετάβαση από το υλικό στο φυσικό. Έτσι, η «τοπιακή διαμόρφωση», η «πτύχωση», το «όριο», συμπληρώνονται από τους όρους της «συνέχειας» ή της «ροής», όρους σημαντικούς για την εξασφάλιση της λειτουργικής ακολουθίας ανάμεσα στα επιμέρους τμήματα της σύνθεσης. Αυτή η ιδέα της συνέχειας ή της ροής, επιτείνεται από τη μορφή των στεγάσεων, οι οποίες πέρα από την οπτική μεταφορά της ροής, λειτουργούν ως βατά δώματα συσχετισμένα με το φύλλωμα υψίκορμων δένδρων, φυτεμένων στο επίπεδο του φυσικού εδάφους ή με χαμηλότερες φυτεύσεις στο επίπεδο του δώματος. Επιτυγχάνεται έτσι η οπτική και κινητική μετάθεση από το επίπεδο του εδάφους στο επίπεδο των οροφών, ολοκληρώνοντας την αρχική εξαγγελία για την επεξεργασία των κτιρίων ως στοιχείων της διαμόρφωσης του τοπίου.
Published in PROJECTS
Σελίδα 1 από 2