Η ανάπτυξη μεικτών χρήσεων του “Angelina Amusement Development Park” βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή της Άκρα στην Γκάνα και καλύπτει μια έκταση 6.000 στρεμμάτων στα προάστια του Aburi.
Τα αρχέτυπα της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής που εντοπίστηκαν σε όλη την περιοχή της Γκάνας αποτέλεσαν την έμπνευση για την οργάνωση και χωροθέτηση των ενοτήτων της ανάπτυξης και γενικότερα επηρέασαν τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό. Οι μονάδες στρογγυλής διατομής, η ομαδοποίησή τους γύρω από έναν κεντρικό χώρο με μία μόνο είσοδο και έξοδο, η περίφραξη γύρω από τις κτιριακές μονάδες αποτελούν μέρος της έρευνάς μας, που τελικά παρήγαγε το masterplan.
Ο πυρήνας της ανάπτυξης αποτελείται από το κυκλικό κτίριο του εμπορικού κέντρου, το οποίο μορφολογικά συμβολίζει την πρωταρχική αρχιτεκτονική κυψέλη γύρω από την οποία είναι οργανωμένα τα πάντα: τα εμπορικά κέντρα, τα εστιατόρια και τα μπαρ, το επιχειρηματικό κέντρο και οι απαραίτητες παροχές εξυπηρέτησης των επισκεπτών.
Βασικό σημείο της ανάπτυξης αποτελεί ένα πάρκο ψυχαγωγίας, το οποίο έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να συνδυάζει τεχνολογικά προηγμένα συστήματα γύρω από το χώρο της ψυχαγωγίας σε ένα οικογενειακό θεματικό πάρκο.
Η περιοχή των αθλητικών εγκαταστάσεων και όλων των αθλητικών εγκαταστάσεων, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων χώρων συγκέντρωσης του κοινού βρίσκονται κοντά στο κέντρο της ανάπτυξης μέσα σε ένα καταπράσινο τοπίο με μεγάλες ανοιχτές εκτάσεις και δεντροστοιχίες που ενισχύουν τη σκίαση τψν αξόνων κίνησης και βελτιώνουν το μικροκλίμα της περιοχής.
Το γήπεδο γκολφ βρίσκεται στην κοιλάδα ανάμεσα σε δύο λόφους. Πρόκειται για επαγγελματικό γήπεδο 18 οπών με παγίδες άμμου και στοιχεία νερού, ενώ το club house και όλες οι απαραίτητες εγκαταστάσεις εντάσσονται στους πρόποδες του λόφου.
Το ξενοδοχειακό συγκρότημα χρησιμεύει ως ορόσημο και σημείο προσανατολισμού για τον επισκέπτη, καθώς το πολυώροφο κτίριο βρίσκεται σε κεντρική υπερυψωμένη θέση και προσφέρει εξαιρετική θέα προς την υπόλοιπη ανάπτυξη.
Η χωροθέτηση των κατοικιών ακολουθεί το χωρικό μοντέλο της οργάνωσης γύρω από ένα κεντρικό κενό, όπως και τα άλλα μέρη της ανάπτυξης. Δύο «γειτονιές» δημιουργούνται στους δύο λόφους που περιβάλλουν την ανάπτυξη, οι οποίες μπορούν να αναπτυχθούν ή να συρρικνωθούν ανάλογα με τη ζήτηση. Στην κορυφή κάθε λόφου σχεδιάζονται πάρκα με κοινόχρηστες χρήσεις όπου οι κάτοικοι μπορούν να βρουν νηπιαγωγεία, σχολεία, χώρους συνάντησης και όλες τις απαραίτητες εγκαταστάσεις.
Το έργο θα υλοποιηθεί σε 4 φάσεις και αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός 7 ετών. Ο συνολικός προϋπολογισμός θα είναι περίπου 350 εκατομμύρια δολάρια.

Published in PROJECTS
Η νέα µορφή προκύπτει από ένα µετασχηµατισµό του συµβόλου της ανακύκλωσης βάση των φυσικών πτυχώσεων του εδάφους και των λειτουργικών απαιτήσεων του προγράµµατος.
Πρόκειται για ένα σχήμα ενιαίο και συνεχές, ικανό να συμπεριλάβει όλες τις απαιτούμενες λειτουργίες που θα αποτελέσει χωρική δομική αφετηρία για μια σειρά από κτηριακούς οργανισμούς παραγωγής ενέργειας.
Επίσης η έννοια του συνεχούς στο κτήριο, επιτείνεται από τη µορφή των διατρήσεων στο κέλυφος του κτηρίου, οι οποίες επιτυγχάνουν την οπτική µεταφορά του φυσικού περιβάλλοντος και της ροής.
Η πρόταση προωθεί την καµπυλόγραµµη γεωµετρία σε αντίθεση µε το ευθειογενές περιεχόµενο. Η νέα κατασκευή διαθέτει δυναµικό σχήµα. Ορίζεται τόσο από τον συσχετισµό µε το υπάρχον, όσο και από τη δυναµική απόκριση προς τις λειτουργικές απαιτήσεις και το τοπίο.
Το νέο κέλυφος συµπληρώνει την βιοκλιµατική συµπεριφορά του κτιρίου, κυρίως λόγω των διατρήσεων στην επιφάνειά του, ενισχύοντας έτσι την περιβαλλοντική προοπτική της προτεινόµενης λύσης, όπως και τη συσχέτιση του µε το φυσικό περιβάλλον. Βασική θέση της πρότασης αποτελεί η διατήρηση του εσωτερικού οργανισµού της µονάδας. Με αυτό ως δεδοµένο, προτείνουµε την τοποθέτηση ενός αυτοτελούς αντικειµένου στο χώρο, το οποίο θα καταδεικνύει εµφανέστατα τη δοµική και µορφική ανεξαρτησία της νέας κατασκευής. «Tο κτήριο, ως αντικείµενο, οφείλει να αποκτήσει µια διακριτή ταυτότητα η οποία θα προσδώσει υπεραξία στο νέο εγχείρηµα»
Published in PROJECTS
Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016 14:40

ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Η πρόταση αφορά τον επαναπροσδιορισμό του κτίριου εκπαίδευσης με στόχο να αποτελέσει το εφαλτήριο για την υπερτοπική ολοκλήρωση του Πανεπιστημίου της Κύπρου. Ο σχεδιασμός στηρίζεται σε τοπιακούς νευρώνες, που μιμούμενοι την συνέχεια της αλυσίδας του DNA, δημιουργούν απρόσμενες διασυνδέσεις, τόσο μεταξύ των εσωτερικών χώρων της σχολής, όσο και μεταξύ των υπαίθριων χώρων. Δημιουργώντας ένα εσωτερικό δίκτυο κινήσεων που ενοποιεί το χώρο και συνδέει τις  επιμέρους λειτουργίες. Καταργείται η γραμμική συμβατική παράθεση των χώρων με ενδιάμεσο διάδρομο και δημιουργείται μια δυναμική περιοχή κίνησης, η οποία εμπλουτίζεται με οπτικές φυγές προς το τοπίο, τον Άρωνα και το ίδιο το κτίριο. Μια συνεχής κυκλική τρισδιάστατη πορεία διατρέχει όλο το κτίριο. Έτσι το εσωτερικό της σχολής αποκτά μια θεατρικότητα καθώς στη καθημερινή λειτουργία της, οι χώροι επικοινωνούν μεταξύ τους, ενισχύοντας τους δεσμούς μεταξύ των συμφοιτητών, γεγονός που καλλιεργεί την συνεργασία και την άμιλλα.

Published in PROJECTS
Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014 16:46

ΜΟΥΣΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΓΩ ΣΤΟ ΒΟΛΟ

Πρόκειται για ένα μουσείο που καλείται να στεγάσει το ανακατασκευασμένο ομοίωμα του μυθικού πλοίου και να παρουσιάσει το ταξίδι του, με πλήρωμα τους Αργοναύτες. Το κτίριο μπορεί να περιληφθεί σε ένα παγκόσμιο δίκτυο εμπειρίας που χαρακτηρίζεται από την ρευστότητα, την διακύμανση και την μεταβλητότητα, από χαρακτηριστικά δηλαδή που υποστηρίζουν οι ιδιότητες της ψηφιακής τεχνολογίας και συμβολίζουν την υπέρβαση των ορίων. Ο μύθος διαδραματίζεται στη λεκάνη της Μεσογείου, ανάμεσα στις τρεις Ηπείρους: την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική. Οι τρεις δακτύλιοι που συμβολίζουν τις διαφορετικές Ηπείρους μεταφέρονται χωρικά στη νέα κατασκευή του Μουσείου, με κοινό σημείο αναφοράς την Αργώ. Η δομή του καραβιού και οι συμβολισμοί του αποτελούν αφετηρία των χωρικών μεταφορών. Το σχήμα του πανιού αποτελεί γενεσιουργό γεωμετρία για τη χωρική υλοποίηση των δακτυλίων. Οι τρεις λευκοί δακτύλιοι αλληλεπιδρούν μεταξύ τους διαμορφώνοντας πλήρη και κενά και ορίζοντας τελικά το περίγραμμα. Η ναυσιπλοΐα της εποχής ήταν άμεσα εξαρτημένη, από τη διεύθυνση και την ένταση των ρευμάτων που επικρατούσαν στη θάλασσα. Έτσι ορίζονταν πορείες ταξιδιού. Το ίχνος της διαδρομής προκύπτει από το συσχετισμό διαδοχικών ρευμάτων και από την περιέλιξη ανάμεσα στη στεριά. Το σκαρί ορίζει τη διατομή η οποία καθώς αναπτύσσεται πάνω στη συνεχή γραμμή των ρευμάτων, δημιουργεί τις επιμέρους βασικές ενότητες του μουσείου. Ο επισκέπτης κινείται μέσα στο μουσείο ακολουθώντας την ξύλινη κατασκευή, σαν τον σύγχρονο Αργοναύτη στο κατάστρωμα της Αργούς. 
Με αφετηρία λοιπόν την περιοχή της εισόδου, δημιουργείται μια συνεχής πορεία ραμπών, που ξεκινάει από την περιοχή των πληροφοριών στο κεντρικό foyer και αφού περιελιχθεί ανάμεσα από όλες τις επιμέρους εκθεσιακές ενότητες, επανέρχεται σε αυτή. Η κάθοδος προς τον χώρο της Αργούς αποτελεί μια διαρκώς μεταβαλλόμενη εμπειρία, τόσο με τις επιμέρους θεματικές ενότητες, όσο και με την ίδια την Αργώ. Ο επισκέπτης, σαν σύγχρονος Αργοναύτης, κινείται σε ένα υψηλότερο επίπεδο σε σχέση με την Αργώ όπου το σκούρο ξύλινο δάπεδο, τον μεταφέρει στο κατάστρωμα του μυθικού πλοίου. Συνεχίζει την πορεία προς την αίθουσα που περιγράφονται οι ναυπηγικές μέθοδοι της εποχής, αφού έχει δοκιμάσει να κωπηλατήσει στην κατασκευή με τα κουπιά. Φτάσαμε πλέον στο επίπεδο της Αργούς. Εκεί βρίσκεται ο διαδραστικός πίνακας επεξήγησης των αστερισμών βάσει των οποίων προσανατολίζονταν οι Αργοναύτες. Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα, φωτίζοντας τους αστερισμούς, να τους εντοπίζει στην οροφή και να προσανατολίζεται. Στο κατώτερο επίπεδο του μουσείου κινούμαστε συνεπίπεδα με την αβαθή επιφάνεια νερού που προσομοιάζει την απέραντη θάλασσα στην οποία ταξίδευε η Αργώ. Σημαντικό στοιχείο του χώρου αποτελεί το ειδικό υάλινο πέτασμα που συμβολίζει την υπέρβαση του ορίου που πέτυχαν οι Αργοναύτες, περνώντας συμβολικά τις Συμπληγάδες Πέτρες και αντικρύζοντας για πρώτη φορά το άπειρο του ωκεανού.
Published in PROJECTS
Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014 16:20

ΜΝΗΜΕΙΑΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΣΤΟ ΜΑΡΙ

Ζητούμενο της πρότασης είναι η απονομή φόρου τιμής στους δεκατρείς νεκρούς της έκρηξης στη Ναυτική Βάση. H ανάγκη σύνδεσης της εισόδου του στρατοπέδου με την περιοχή της καταστροφής αποτελεί πρωταρχικό αντικείμενο σχεδιασμού. Στη συνέχεια η γραμμική σύνδεση εμπλουτίζεται από τα χαρακτηριστικά του τοπίου, τα ίχνη της μνήμης και μεταβάλλεται. Η περιοχή των δεκατριών αφιερωμάτων επιδρά επάνω στον γραμμικό άξονα και τον μεταβάλλει. Η υδατοδεξαμενή που επιβίωσε της καταστροφής και η τοπιογραφία της περιοχής καθορίζουν τις επιμέρους μεταβολές. Η χρονική ασυνέχεια που προκλήθηκε από την καταστροφική έκρηξη, αποτυπώνεται στο τοπίο ως μία ρηγμάτωση του εδάφους. Τα όρια του ρήγματος διασπώνται και ολισθαίνουν μεταξύ τους δημιουργώντας ασυνέχειες που καθορίζονται από τα σημεία ενδιαφέροντος του τοπίου. Η πρόταση μας εκλαμβάνει τον χώρο καταστροφής ως μνημείο προσπαθώντας να εμπλουτίσει την εμπειρία του επισκέπτη με αισθήσεις που οξύνουν τα συναισθήματα. Μια κλιμακούμενη πορεία δράματος η οποία καταλήγει στο χώρο της θυσίας μέσω του τραυματισμένου τοπίου. Το νερό εντάχθηκε στην πρόταση μας σαν βασική αναφορά στους ανθρώπους που έδωσαν την ζωή τους εκεί. Οι δεκατρείς σωλήνες έχουν σαφή συμβολισμό τον αριθμό των ανθρώπων αυτών αλλά και την προσπάθεια τους να αποτρέψουν την έκρηξη. Η κλίση των σωλήνων αναδεικνύει την υπεράνθρωπη αυτή προσπάθεια.
Ο επισκέπτης μπορεί μέσω της διαδρομής να κινηθεί ανάμεσα στους σωλήνες. Έτσι νοιώθει ότι βρίσκεται ανάμεσα στους ήρωες συμμετέχοντας με αυτόν τον τρόπο στη θυσία τους. Για πρώτη φορά η κατασκευή που προτείνουμε στεγάζεται προκειμένου να μας μεταφέρει σε έναν άλλο πιο σκοτεινό κόσμο. Μια καθοδική πορεία μας μεταφέρει από το φως στο σκοτάδι. Στο τέλος της πορείας και αφού έχουμε ανασηκωθεί από το έδαφος μας αποκαλύπτεται ο κρατήρας, το σημείο της καταστροφής. Έχοντας πανοραμική θέα προς την περιοχή, το βλέμμα από τον κρατήρα ταξιδεύει προς το απέραντο της θάλασσας μέχρι τον ορίζοντα, γεμίζοντας αισιοδοξία ότι οι άνθρωποι έχοντας διδαχθεί από τα λάθη τους δεν θα επιτρέψουν να ξαναγίνει μια τέτοια καταστροφή.
Published in PROJECTS
Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014 15:58

ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΓΕΡΜΑΝΙΝΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΦΟ

Ως βασικό αίτημα της πρότασης, τίθεται η διαχείριση της σχέσης ανάμεσα στο παλαιό υπάρχον κέλυφος και στις προτεινόμενες νέες κατασκευές, πρώτα σε επίπεδο χρήσεων και μετά σε επίπεδο μορφολογικό. Το ιστορικό αγρόκτημα της Γερμανίνας αποτελεί σημαντικό μνημείο παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.
Τα νέα κτίρια τοποθετούνται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να μην επηρεάζουν τα υπάρχοντα κελύφη, να μην αλλοιώνουν την φυσιογνωμία της περιοχής και να συνδέονται οπτικά με τα πέτρινα κτήρια προκειμένου να αποτελέσουν ένα ενιαίο σύνολο. Έτσι προτείνουμε την ομαδοποίηση των υπαρχόντων κατασκευών σε τρεις ομάδες. Με κέντρο την πλατεία περιστρέφουμε αυτές τις νέες κτηριακές μάζες κατά 180° και παρατηρούμε ότι η νέα τους θέση συμπληρώνει τις υπάρχουσες κατασκευές και ενδυναμώνει την κεντρική πλατεία. Η σχέση ένταξης περιγράφεται ως σχέση σαφούς χωρικής διαφοροποίησης ανάμεσα στο νέο και το παλιό. Η βασικότερη όμως διαφοροποίηση μεταξύ του νέου και του παλιού αναφέρεται στην «απόσταση» του αρχιτεκτονικού ύφους των δυο κατασκευών. Η νέα κατασκευή εμφανίζεται ως ενιαίο μόρφωμα – αντικείμενο, το οποίο προκύπτει από την ανάλυση των τοπιακών σχηματισμών. Προκειμένου να μετατρέψει τον κτηριακό όγκο σε τοπιακή διαμόρφωση, η πρόταση χρησιμοποιεί ένα στοιχείο «ενδιάμεσο» που μπορεί να αναφέρεται τόσο στο γήινο ανάγλυφο όσο και στην κτιριακή δομή. Πρόκειται για το στοιχείο της «πτύχωσης», που υλοποιεί τις καλύψεις των κτιρίων κατ΄αντιστοιχίαν προς τις μορφές του φυσικού αναγλύφου. Οι πλευρές αυτού του πλαισίου είναι στο μεγαλύτερο τμήμα τους διαπερατές, έτσι ώστε ο εσωτερικός και ο εξωτερικός χώρος, να χαρακτηρίζονται από απρόσκοπτη συνέχεια. Έτσι η «τοπιακή διαμόρφωση», η «πτύχωση», το «πλαίσιο», συμπληρώνονται από τους όρους της «συνέχειας» ή της «ροής», όρους σημαντικούς για την εξασφάλιση της λειτουργικής ακολουθίας ανάμεσα στα επιμέρους τμήματα της σύνθεσης. Σημαντική διαφοροποίηση επίσης, αποτελεί η διαφάνεια της νέας κατασκευής, σε αντιπαράθεση προς την αδιαφάνεια του υπάρχοντος κελύφους. Αξίζει να σημειώσουμε επίσης, πως ο συγκεκριμένος τρόπος ένταξης μετατρέπει την παρέμβαση σε ένα διπλό έκθεμα. Τα υπάρχοντα κελύφη διατηρούν τη χωρική και εκφραστική τους αυτοτέλεια, αποτελώντας αυτά τα ίδια ένα έκθεμα του ιστορικού παρελθόντος του χώρου. Ταυτόχρονα, η νέα κατασκευή αποβαίνει έκθεμα μιας δυναμικής νέας πραγματικότητας, κατά την οποία οι νέοι όροι ζωής, εμφανίζονται σύμφωνοι προς τους νέους όρους του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού.
Published in PROJECTS
Πρόκειται για ένα κτίριο 11.000 τ.μ., προϋπολογισμού 27.000.000 ευρώ  και ορίζοντας κατασκευής τριών ετών, το οποίο περιλαμβάνει τα κεντρικά γραφεία διοίκησης της Συνεργατικής  Κεντρικής Τράπεζας στη Λευκωσία σε συνδυασμό με το κεντρικό κατάστημα της πόλης και διάφορους χώρους δημόσιας χρήσης, όπως συνεδριακό κέντρο και καφετέρια. Η βασική θέση για το σχεδιασμό του κτιρίου συνοψίζεται στη διαμόρφωση επάλληλων "παλλόμενων" ζωνών που δε συγκροτούν απλά την εξωτερική επιδερμίδα, αλλά τονίζουν ένα ρέον σύστημα κίνησης σύμφωνα με τις απαιτήσεις για συνεχή κίνηση δεδομένων και ροή πληροφορίας που χαρακτηρίζει το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα. Η απαίτηση για υψηλής ποιότητας περιβάλλον εργασίας, καθώς και η ανάγκη για ένα κτίριο-τοπόσημο, τοπικής αλλά και υπερτοπικής εμβέλειας, οδήγησαν στο σχεδιασμό ενός κτιρίου που με σχεδόν «εμβληματικό» τρόπο διαμορφώνει τον αστικό και τον πολιτισμικό χώρο. Λειτουργώντας σαν τεράστιο σφουγγάρι, η μάζα του κτιρίου απορροφά στο εσωτερικό της το περιβάλλον, είτε επιτρέποντας στα εξωτερικά περιγράμματα να υποχωρήσουν κατά την οριζόντια έννοια, είτε με τη διάτρηση του κτηρίου κατά την κατακόρυφο, ρυθμίζοντας τις εξωτερικές περιβαλλοντικές συνθήκες και ενισχύοντας την άρτια οικολογική συμπεριφορά του κτιρίου. Η διαδικασία αυτή της διάβρωσης της κτιριακής μάζας από το ηλιακό φως και τον ελεύθερο αέρα, αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο την περιβαλλοντική προοπτική της προτεινόμενης λύσης, όπως και τη διαδραστική συσχέτισή της με το αστικό και το φυσικό τοπίο.
 
Το γραφείο μας πήρε την πρώτη θέση στο διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για την ανάθεση του εν λόγο έργου του οποίου η κατασκευή αναμένεται να ξεκινήσει σύντομα.
Published in PROJECTS
Η πρότασή μας για την περιοχή του ποταμού στο Λιοπέτρι βασίζεται στην αλληλεπίδραση διαφορετικών συστημάτων σχεδιασμού που προκύπτουν τόσο από τη γεωμετρία του χώρου, όσο και από τις επιμέρους λειτουργίες που προτείνουμε. Η δυνατότητα κίνησης  και  στάσης με διαφορετικούς όρους ανάλογα, τόσο με το φυσικό περιβάλλον, όσο και με τις διαφορετικές λειτουργίες διαμορφώνουν ένα πλέγμα γραμμών και σημείων τα οποία αποτελούν τα σημάδια προσανατολισμού στο τοπίο. Γενεσιουργός αιτία της περιοχής μελέτης αποτελεί η ελικοειδής κοίτη του ποταμού, η οποία διαμορφώνει κάθε φορά που γεμίζει με νερό μια νέα πραγματικότητα, λίγο διαφορετική από την προηγούμενη, και ορίζει ένα τοπίο σε διαρκή μετασχηματισμό το οποίο καταλήγει σε μια διευρυμένη περιοχή με θαλασσινό νερό με ασαφές όριο στο μεγαλύτερο μήκος της, απέναντι στην ξηρά.
Published in PROJECTS
Η ανάπλαση του χώρου του παλιού στρατοπέδου Στρεμπενιώτη, αποτελεί σημαντική υπόθεση για την ευρύτερη λειτουργία της πόλης. Αυτή η υπερτοπική σημασία του χώρου μελέτης ορίζει τις παραμέτρους σχεδιασμού. Με τον όρο ανάπλαση τις περισσότερες φορές εννοούμε την αισθητική αναβάθμιση της εικόνας της πόλης. Στην περίπτωση όμως της περιοχής μελέτης η πρότασή μας οφείλει να απαντήσει σε πολύ περισσότερα ζητήματα. Η περιοχή περιβάλλεται από τα σημαντικότερα δημόσια κτήρια της πόλης όπως το Δημαρχείο, την Μητρόπολη, αρκετά σχολεία καθώς και τους σημαντικούς χώρους αθλητικών εγκαταστάσεων του Δήμου. Σε αυτή την κρίσιμη περιοχή για τη δημόσια εικόνα της πόλης, καλούμαστε να σχεδιάσουμε όχι μια απλή πλατεία, αλλά τον υπαίθριο χώρο που θα αποτελέσει σύμβολο για την πόλη και εικόνα προβολής της στο εξωτερικό. 
Published in PROJECTS
Τετάρτη, 07 Δεκεμβρίου 2011 10:25

ΕΛΛΗΝΟΓΑΛΛΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Βασική πρόθεση της μελέτης είναι να επεξεργαστεί το αντικείμενό της ως «διαμόρφωση τοπίου». Προκειμένου να μετατρέψει τον κτιριακό όγκο σε τοπιακή διαμόρφωση, η πρόταση χρησιμοποιεί ένα στοιχείο «ενδιάμεσο», που μπορεί να αναφέρεται, τόσο στο γήινο ανάγλυφο, όσο και στην κτιριακή δομή. Πρόκειται για το στοιχείο της «πτύχωσης», ικανό να υλοποιήσει τις καλύψεις των κτιρίων, κατ΄αντιστοιχία προς τις μορφές του φυσικού ανάγλυφου και σε συνέχεια με αυτές. Την ποιότητα των κατασκευασμένων πτυχωτών μορφών μπορούμε να τη συλλάβουμε  σχηματοποιώντας τις καμπυλώσεις του εδάφους και συγκρίνοντάς τις με τα περιγράμματα των νεφώσεων. Μπορούμε στη συνέχεια να τη συμπληρώσουμε, εμπλουτίζοντάς την με τους πράσινους θυσάνους των φυτεύσεων. Το συγκρότημα κτιρίων που προτείνεται, διαμορφώνεται ως δομημένο όριο του συγκροτήματος με το φυσικό. Ένα όριο το οποίο δεν αποτελεί τέλος, αλλά την μετάβαση από το υλικό στο φυσικό. Έτσι, η «τοπιακή διαμόρφωση», η «πτύχωση», το «όριο», συμπληρώνονται από τους όρους της «συνέχειας» ή της «ροής», όρους σημαντικούς για την εξασφάλιση της λειτουργικής ακολουθίας ανάμεσα στα επιμέρους τμήματα της σύνθεσης. Αυτή η ιδέα της συνέχειας ή της ροής, επιτείνεται από τη μορφή των στεγάσεων, οι οποίες πέρα από την οπτική μεταφορά της ροής, λειτουργούν ως βατά δώματα συσχετισμένα με το φύλλωμα υψίκορμων δένδρων, φυτεμένων στο επίπεδο του φυσικού εδάφους ή με χαμηλότερες φυτεύσεις στο επίπεδο του δώματος. Επιτυγχάνεται έτσι η οπτική και κινητική μετάθεση από το επίπεδο του εδάφους στο επίπεδο των οροφών, ολοκληρώνοντας την αρχική εξαγγελία για την επεξεργασία των κτιρίων ως στοιχείων της διαμόρφωσης του τοπίου.
Published in PROJECTS
Σελίδα 1 από 2