ΘΕΣΣΑΛΙΚΟ Ι.Ε.Κ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ

Η πρόταση διαμορφώνεται γύρω από τρεις βασικές έννοιες: πτύχωση, κίνηση, όριο. Αρχικά το κτίριο νοείται ως ένα συνεχές μόρφωμα ικανό να συμπεριλάβει τις διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες στη σύγχρονη εποχή των εφήμερων γεγονότων. Βασικό εργαλείο αυτής της μορφικής μεταφοράς αποτελεί η πτύχωση. Πρόκειται για ένα ενοποιητικό εργαλείο το οποίο υλοποιείται τόσο από οριζόντιες πλάκες, όσο και από κατακόρυφες επιφάνειες. Έπειτα το έντονα γραμμικό κέλυφος, κατά μήκος της οδού Παλαιολόγου, τονίζει τη διαρκή κίνηση γεγονός που εντείνεται από την επιμήκη γεωμετρία του οικοπέδου. Έτσι οι χωρικές σχέσεις που κατασκευάζονται μπορούν να περιγραφούν ως η δομή που περιορίζει και διαμορφώνει μια απειρία πιθανών κινήσεων. Τέλος το κτίριο διαμορφώνεται ως δομημένο όριο του αστικού ιστού με το σιδηροδρομικό δίκτυο. Το ενδιαφέρον είναι ότι σε αυτό το τόσο «τεχνικό» όριο, βρίσκουμε ένα πολύ ιδιαίτερο φυτικό σχηματισμό υψηλών πεύκων που διαμορφώνουν τελικά ένα «φυσικό» όριο. Ένα όριο το οποίο δεν αποτελεί τέλος αλλά τη μετάβαση από το υλικό στο φυσικό και συμμετέχει ενεργά στη σύνθεση.

ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ ΕΡΓΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΟΛΑΚΗΣ
ΕΛΕΝΗ ΛΑΓΚΑΡΗ

ΟΜΑΔΑ ΜΕΛΕΤΗΣ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΦΟΥΝΤΟΥΚΛΗΣ

ΣΤΑΔΙΟ ΕΡΓΟΥ

ΜΕΛΕΤΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ 2014